Kantor Wroclaw - kantordukat.pl | działalność |

Metoda popytu na pieniądz część 2

Każdy „nadmierny” przyrost ilości pieniądza lub kwoty niewytłumaczalnej konwencjonalnymi lub normalnymi czynnikami (wymienionymi powyżej) jest przypisywany rosnącemu obciążeniu podatkowemu i pozostałym powodom, dla których ludzie przechodzą do szarej strefy. Wielkość i rozwój szarej strefy mogą być obliczane najpierw poprzez porównanie różnicy między przyrostem pieniądza, gdy obciążenie podatkami pośrednimi i bezpośrednimi (i regulacjami rządowymi) znajduje się na najniższym poziomie, a przyrostem pieniądza z obecnym (najwyższym) obciążeniem podatkowym i rządowymi regulacjami. Zakładając w drugim kroku tę samą szybkość obiegu pieniądza w szarej strefie jak w przypadku legalnego Ml w oficjalnej gospodarce, wielkość szarej strefy może być obliczana i porównana do oficjalnego PKB.

Metoda popytu na pieniądz jest jedną z najczęściej stosowanych. Była stosowana w wielu krajach OECD3J, niemniej była krytykowana pod wieloma względami35. Najczęstsze zarzuty wobec tej metody są następujące:

– Nie wszystkie transakcje w szarej strefie są realizowane za pomocą gotówki. Isachsen i Strom (1985) stosowali metodą ankiety, by przekonać się, że w Norwegii w 1980 r. około 80% wszystkich transakcji w szarej strefie były realizowane za pomocą gotówki. Wielkość całej szarej strefy (w tym barteru) może być nawet większa niż wcześniejsze szacunki.

– Większość badań uznaje tylko jeden konkretny czynniki, obciążenie podatkowe, za przyczynę szarej strefy. Inne natomiast (takie jak wpływ regulacji, stosunek podatników do państwa, „moralność podatkowa” itp.) nie są uwzględniane, ponieważ w większości państw nie istnieją wiarygodne dane na ten temat. Jeśli, co prawdopodobne, te inne czynniki mają również wypływ na wielkość szarej strefy, może być ona, raz jeszcze, większa niż szacuje większość badań36.

– 33 Szacowanie takiego równania popytu na pieniądz zostało skrytykowane przez Thomasa (1999), jednak część tych krytycznych uwag została uwzględniona w pracach Gilesa (1999a, b) i Bhattacharyya (1999), którzy stosują najnowsze techniki ekonometryczne.

– 34 Zob. Karmann (1986, 1990), Schneider (1997, 1998a), Johnson, Kaufmann, Zoido-Lobatón (1998a) oraz Williams, Windebank (1995).

– 35 Zob. Thomas (1992, 1999), Feige (1986), Pozo (1996), Pedersen (2003), Aliumada, Alvaredo, Canavese, Canavese (2004), Janisch i Brtiinmerhof (2005) i Breusch (2005a,b).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *