| |

Skala zjawiska zatrudnienia nierejestrowanego część 2

Wydaje się, że wskaźnik ten określa dolną granicę skali badanego zjawiska. Hipotezę co do jego górnej granicy można oprzeć na odpowiedzi respondentów, iż w badanym okresie 4% z nich korzystało z pracy osób spoza swojego gospodarstwa domowego. Biorąc pod uwagę ten fakt oraz zrozumiałą ostrożność respondentów w deklarowaniu korzystania z pracy nierejestrowanej, można sądzić, że rzeczywista skala badanego zjawiska w okresie ostatnich dwunastu miesięcy mieściła się w przedziale l,7%-4,0% ogółu gospodarstw domowych.

Wielkość ta, nawet zakładając prawdziwość górnego przedziału, wydaje się niska. Niemniej należy pamiętać, ze pytanie dotyczy ostatnich 12 miesięcy, a więc okresu względnie krótkiego. Tymczasem praca nierejestrowana to głównie zajęcia domowe, jak reperacje, remonty, korepetycje, porady lekarskie, rzadko systematyczne, jak opieka na osobami starszymi. Dlatego też w krótkim okresie obserwacji prawdopodobieństwo zatrudniania pracownika z szarej strefy maleje.

Powyższy domysł potwierdza fakt, że zdecydowana większość gospodarstw domowych zatrudniała w badanym okresie jedną osobę nierejestrowaną, jednak co trzecie z nich zatrudniało 2 osoby, co szóste – 3 osoby, co dziesiąte – 4 osoby i co trzynaste – 5 osób.

Jednocześnie przeciętny roczny czas pracy osób, które były zatrudnione jako jedyne lub wykonywały najważniejszą pracę spośród osób nierejestrowanych zatrudnionych w gospodarstwach domowych, wyniósł 247 godz. (31 dni roboczych, przyjmując 8-godzinny dzień pracy). Czas pracy kolejnych osób wykonujących pracę nierejestrowaną był krótszy i wynosił od 156 godz. (20 dni roboczych) w przypadku drugiego zatrudnionego do 65 godz. (8 dni roboczych) w przypadku piątego zatrudnionego. Powyższe dane należy traktować z ostrożnością, albowiem pytanie dotyczące czasu pracy wymagało od respondenta cofnięcia się pamięcią do kolejnych miesięcy badanego okresu.

A zatem pracę nierejestrowaną, w świetle opinii tych, którzy przyznali się do korzystania z tej formy zatrudnienia, wykonywały głównie pojedyncze osoby w stosunkowo krótkim okresie. Należy bowiem założyć, że w szarej strefie pracuje się dłużej niż 8 godzin dziennie, a więc średnio pierwszy zatrudniony pracowałby 20 dni (przy 12 godzinnym dniu pracy). Jest to więc, przede wszystkim, bieżąca pomoc w konkretnych, pojawiających się sprawach, a nie długotrwałe poważne kontrakty na wykonanie dużych prac. Ma to istotne znaczenie dla budowania systemów ograniczających szarą strefę i legalizujących tę działalność.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Wpisy

Motyw finansowy

Podstawową przyczyną skłaniaj[...]

Wynagrodzenia w szarej strefie

W przeprowadzonych badaniach [...]

Motyw finansowy - kontynuacja tematu

Ogromne znaczenie ma maksymal[...]

Bariera moblilności

Kolejną powodem podejmowania [...]

Ludzie młodzi a rynek pracy

Zupełnie inne postawy i motyw[...]

Agencje pracy tymczasowej

Jak wspomniano wcześniej, gos[...]
Okruszki